Vandaag was mijn eerste werkdag na mijn zwangerschapsverlof. Ik ga 3 dagen werken, op dinsdag, woensdag en donderdag.
Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik mijn kleine man moest afleveren vanmorgen. Ik voelde me schuldig tegenover oma, maar gelukkig deed die gezellig mee. 3 maanden ben ik alleen met hem thuisgeweest en nu is daar helaas een einde aan gekomen, voor mij had het verlof nog wel 6 maanden langer mogen duren.
Op het werk was het alsof ik niet was weggeweest. Ik werd meteen weer overspoeld met afspraken, klanten, problemen enz.. De dag vloog voorbij en voor ik het wist kon ik Lucas weer ophalen.
Hij moest wel een beetje wennen bij oma, hij heeft weinig geslapen en veel gehuild, terwijl hij normaal gesproken altijd erg vrolijk en een echte slaper is. Gelukkig lachte hij me toe toen ik hem kwam halen. Hij was doodmoe. Tijdens het drinken draaide zijn ogen al weg en in bed viel hij al snel in slaap. Ik heb het gevoel dat ik hem nauwelijk gezien heb vandaag ( en dat is ook zo). Normaal hoop ik dat hij nu eens eindelijk de nacht door gaat slapen, maar vannacht mag hij best wakker worden, dan kan ik hem nog eens lekker tegen me aanhouden en knuffelen.