6 maanden

Komende dinsdag wordt hij 6 maanden, onze kleine man.
Vrijdagavond heeft Joost het eerste tandje ontdekt en nummer 2 zit er aan te komen.
Hij kijkt het eten uit je handen en wil graag overal een hapje van hebben.
Hij is dol op zijn fruithapje en vindt koffie heerlijk ( zijn ontaarde vader heeft dat al uitgeprobeerd!).
Hij doet al verwoede pogingen tot kruipen, maar zijn benen doen niet wat zijn armen willen, en andersom.
Het haar begint te groeien (gelukkig).
Hij kan eventjes zitten.
Zijn broekjes maat 62 beginnen nu echt te klein te worden.
Hij kan dingen pakken en overpakken en stopt alles in zijn mond.
Hij lacht de hele dag.
Net als papa krijgt hij ook een flapoor.
We zijn al overgestapt op het tweede paar schoenen.
Kusjes geven is het leukste wat er is.
Hij heeft zijn eerste echte verkoudheid te pakken, is schor en hoest als een oude zeehond.
We zijn de borstvoeding aan het afbouwen tot alleen 's ochtends en 's avonds
En last but not least: Het liefste wat hij doet is staan en trots dat hij dan is!

Ons manneke wordt groot en het gaat veel te hard..........

Trucje

Lucas kon een nieuw trucje. Het was erg geslaagd vond hij zelf en hij deed het dan ook de hele dag.
Deed, want hij heeft het trucje maar 2 dagen volgehouden en daarna heeft hij het nooit meer gedaan.
Waarom, geen idee. Misschien vond hij zijn constante natte trui toch niet zo fijn of spaart hij zijn krachten voor het volgende trucje (wij weten al wat dat is, we moeten het alleen nog even filmen).
Gelukkig hebben we het eerste trucje nog wel op video vast kunnen leggen.

Haar, waar?

Ons mannetje werd met zo'n mooie kop met haar geboren. Een volle bos rood/blond stijl haar. Nu is er bijna niets meer van over. Een paar zielige haartjes bovenop zijn hoofd, een grote kale plek op zijn achterhoofd en een matje in zijn nek. En het blijft uitvallen!




En dan heb ik gisteren ook nog een flinke pluk voor het babyboek afgeknipt ( voordat er niets meer te knippen valt). Nu heeft hij dus een grote kale plek met daarnaast een kleiner kaal plekje op zijn achterhoofd, oeps!

Gelukkig zit er wel al kort blond donshaar onder, maar voordat dat tot een mooie coupe is gegroeid zijn we vast 2 jaar verder. Ach ja, het wordt winter. Muts op en niemand die het ziet!

Ik kan zitten.... nou ja, even dan!

Lucas kan zitten. Heel eventjes, dan. Ongeveer 3 tellen. In ieder geval lang genoeg om snel even een (onscherpe) foto te maken. Ik durf mijn handen ook niet te lang van hem af te houden, want hij zwiebert nog alle kanten op en omdat zijn hoofd topzwaar is, gaat die altijd als eerste richting vloer, muur of tafelrand.
Zelf is hij er ook erg verbaasd over dat hij dit nieuwe trucje kan. Oefening baart kunst.

Eerste hapje

We zijn vorige week begonnen met vaste voeding omdat Lucas heel erg aan het kwijlen en op zijn handjes aan het sabbelen was. Na 3,5 maanden alleen melk was en is dat wel even wennen voor de kleine man. Bij elke hap vertrok zijn gezicht en af en toe moest hij zelfs kokhalzen, maar hij at wel door!

We zijn begonnen met peer en hebben dit 3 dagen achter elkaar gegeven. De tweede dag ging het er goed in! Ik dacht, dan kunnen we ook wel worteltjes proberen. Niet dus! Meneer at het prima, maar vervolgens kwamen er de hele dag worteltjes uit, aan de boven en onderkant! Lucas spuugt regelmatig, maar die dag heeft hij het helemaal bont gemaakt. 3 keer heb ik hem schone kleertjes aan moeten doen en 2 keer heb ik mezelf moeten verkleden. Verder zat het boxkleed, het vloerkleed en de trap onder. Niet voor herhaling vatbaar, voorlopig houden we het bij fruit!

Vakantie Engeland

Eind augustus zijn we een weekje op vakantie geweest naar Kent, Engeland. Voor het eerst op vakantie met z'n drietjes en in onze nieuwe auto!

Het was heerlijk en het weer was lekker on-Engels. We hadden de boot vanuit Duinkerke, Frankrijk naar Dover, Engeland.

Gelukkig geen ruwe zee en we kwamen dan ook zonder zeeziekte aan

We zaten in een klein huisje op het landgoed van een Nederlandse vrouw en haar gezin.

Lucas sliep bij ons op de kamer en dat was wel even wennen, van elk geluidje van hem werd ik wakker. Het hielp ook niet dat de gordijnen heel dun en wit waren, 's ochtends om 5 uur was het al helemaal licht in de kamer. Lucas werd daardoor ook erg vroeg wakker en wij dus ook.

We hebben verschillende uitstapjes gemaakt, waaronder naar Dover Castle. Dit kasteel dat stamt uit de middeleeuwen is in de tweede wereldoorlog gebruikt als commandocentrum/ziekenhuis. Erg indrukwekkend is de ondergrondse tour!

Lucas zat lekker in het draagstel en heeft heerlijk geslapen, hij vond het allemaal prima!

Na een tijdje begon hij toch wel honger te krijgen, net toen we in de toren waren. Heb toen in een rustig gedeelte hem zitten voeden. Madonna met haar kind!

Verder hebben we die week een aantal keer gewandeld en ook dat ging prima met het draagstel. Joost kon het lopen met draagstel langer volhouden dan ik ('s avonds voelde ik me net een bejaarde) dus vandaar dat hij Lucas de lange stukken droeg.

We hebben vrij veel zon gehad, dus dan is een zonnehoedje geen overbodige luxe!

Verder hebben we nog Scotney castle en Bodiam castle bezoek. Bodiam castle is zoals een kasteel hoort te zijn, je ziet de jonkvrouwen en ridders er al helemaal rondstappen.

Helaas was de vakantie al weer snel voorbij en begon daarna het harde leven weer, maar gelukkig hebben we de foto's nog!

eerste werkdag

Vandaag was mijn eerste werkdag na mijn zwangerschapsverlof. Ik ga 3 dagen werken, op dinsdag, woensdag en donderdag.
Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik mijn kleine man moest afleveren vanmorgen. Ik voelde me schuldig tegenover oma, maar gelukkig deed die gezellig mee. 3 maanden ben ik alleen met hem thuisgeweest en nu is daar helaas een einde aan gekomen, voor mij had het verlof nog wel 6 maanden langer mogen duren.
Op het werk was het alsof ik niet was weggeweest. Ik werd meteen weer overspoeld met afspraken, klanten, problemen enz.. De dag vloog voorbij en voor ik het wist kon ik Lucas weer ophalen.
Hij moest wel een beetje wennen bij oma, hij heeft weinig geslapen en veel gehuild, terwijl hij normaal gesproken altijd erg vrolijk en een echte slaper is. Gelukkig lachte hij me toe toen ik hem kwam halen. Hij was doodmoe. Tijdens het drinken draaide zijn ogen al weg en in bed viel hij al snel in slaap. Ik heb het gevoel dat ik hem nauwelijk gezien heb vandaag ( en dat is ook zo). Normaal hoop ik dat hij nu eens eindelijk de nacht door gaat slapen, maar vannacht mag hij best wakker worden, dan kan ik hem nog eens lekker tegen me aanhouden en knuffelen.

Lachebekje

Als ik deze foto zie word ik altijd vrolijk. Wat is het toch een lekker ding! Als ik hem uit bed haal dan word ik getrakteerd op de grootste glimlach die hij kan maken. Eigenlijk is hij bijna altijd vrolijk.
Eergisteren zijn we naar het consultatiebureau geweest voor de eerste inenting van Lucas. Ik vond het helemaal niets, in elk gaaf en mollig bovenbeentje ging een veel te lange naald om daar een irriterende vloeistof in te spuiten. Lucas werd vuurrood en huilde zoals ik hem nog nooit heb horen huilen. Ik had de neiging om dat mens eens flink tegen haar oren te slaan.
Gelukkig kalmeerde hij al snel (en ik ook) en ik heb hem de rest van de dag extra kusjes en knuffels moeten gegeven om het leed te verzachten.

Kleine man

Inmiddels is hij alweer 2 maanden oud, onze kleine man. Het is geweldig om te zien hoe hij zich ontwikkelt. Het lijkt wel of hij na elk slaapje weer iets nieuws geleerd heeft. Hij kan al heel goed zijn hoofd optillen als hij op zijn buik ligt, wat een buikspieren moet die jongen hebben! Onder dat vetlaagje zit vast een strak wasbordje.

Ook kan hij zich sinds een week op zijn zij rollen. Wel altijd een kant op, maar toch. Hij probeert door te rollen naar zijn buik, maar dat lukt nog niet omdat zijn arm dan in de weg zit.

Sinds vorige week slaapt Lucas in een puckababy, omdat hij zichzelf wakker maaide met zijn armpjes en zichzelf zelfs een blauw oog sloeg. Over het algemeen vindt hij het prima, maar soms probeert hij er nog uit te ontsnappen, maar de pogingen tot nu toe zijn mislukt!

Lachen gaat ook steeds beter, het zijn brede glimlachen en soms gaat zijn lachende mond zo ver open dat we ons afvragen of hij zijn mond nog dicht kan krijgen. Er zit alleen nog geen geluid bij, maar dat zal ook snel komen.

Vorige week zijn we naar het consultatiebureau geweest en daar waren ze erg tevreden over hem. Het is echt een dikke beer, weegt 6290 gram en is 60,5 cm lang. Onze kleine boedha.

Wel grappig dat mensen slecht kunnen schatten hoe oud een baby is. Ik was met Lucas in de stad en dan gluren er altijd mensen de kinderwagen in. Na de oeh's en ah's komt dan altijd de vraag: "Hoe oud is hij?". Maar afwachten tot ik hoe oud hij is doen ze niet, achter de vraag komt bijna meteen: "Hij zal een maanden of .... zijn". Tot nu toe gokte mensen tussen de 4 maanden en 6 maanden. Er was zelfs iemand ( maar dat was een man dus we kunnen het hem niet kwalijk nemen) die dacht dat hij 10 maanden was. Daarop volgde een verhaal dat hij zelf ook een dikke baby was vroeger. Hoezo OOK???? Mijn baby is niet dik, hij heeft lekkere wangen, maar het is geen michelinpopje.

Ik kan lachen ....

Sinds Lucas 4 weken en een paar dagen oud was, zagen we af en toe echte glimlachjes verschijnen op zijn toet. De laatste paar dagen zien we ze steeds meer en worden ze ook uitbundiger. Ik kan niet wachten tot zijn eerste schaterlach!

We hebben een aantal lachjes op foto kunnen zetten......

Blote billen

Wat een hitte in Nederland! Ons manneke kan het niet koel genoeg hebben, op zijn kamertje is het 29 graden en we krijgen het gewoon niet koeler. Met die warme nachten koelt het ook echt niet af en we moeten oppassen dat Lucas geen klets krijgt.
Daarom is het overdag blote billen tijd en omdat het buiten in de schaduw zelfs niet te houden is, zitten we lekker binnen. Kennelijk slaapt het erg lekker zo ......

Wat vliegt de tijd!

4 weken en 5 dagen is hij alweer! Wat vliegt de tijd toch voorbij...

Het leek wel gisteren dat hij geboren werd, maar komende maandag is hij alweer 5 weken.

Gelukkig gaat alles goed, hij groeit als kool en is een tevreden mannetje.

Afgelopen zaterdag hebben we een mijlpaal gehad, zijn eerste lach!! Nu heeft hij afwisselend stuiplachjes en echt lachen. Het wordt al een echt mensje.

Gisteren weer een mijlpaal bereikt, Lucas kan zich omrollen van buik naar rug! Joepie!

Dinsdag zijn we voor het eerst naar het consultatiebureau geweest. Ik was erg benieuwd hoe hij gegroeid was, maar aan de dikke appelwangen te zien moest dat wel goed zitten. En jawel, meneer weegt nu 5020 gram en is 58 cm lang. Hij doet het dus goed op mama's melk.

Hier een klein overzichtje van de afgelopen weken:

voor het eerst naar buiten! Een goede wandeling om er in te komen naar de brievenbus voor de geboortekaartjes..

Het eerste badje, vader en moeder druk in de weer

Dikke knuffels

Papa is een beetje moe, Lucas niet!

Wat een mannetje al, he?

LUCAS!!!

Op zondag 30 mei was het zo ver, om 22:45 uur braken mijn vliezen. Een half uur daarna begonnen de weeen. In het begin waren deze goed op te vangen. Om 01:00 uur kwamen de weeen om de 4 minuten en duurde ze een minuut. De verloskundige had het erg druk en kon pas om 07:00 uur komen, toen was de ontsluiting 3 cm. Om 10:00 uur was deze 6 cm en helaas bleef het daarbij. Om 13:00 uur was het nog steeds 6 cm. Ik heb aardig was lo-co-mo-tieven van het ene naar het andere stationnetje gebracht ( zo kon in de weeen opvangen). Toen het duidelijk was dat dit nog wel een aantal uren ging duren, als het al uberhaupt zou lukken, heeft de verloskundige me in de auto geladen en zijn we naar het ziekenhuis in Nieuwegein vertrokken.
Daar aangekomen werd ik aan allerlei toeters en bellen gelegd en werd besloten tot een ruggeprik. Ik moest daar uiteindelijk nog wel een uur op wachten en in dat uur werden de weeen ondraaglijk. Ik heb de handen van Joost zowat fijngeknepen.
Na de ruggeprik....... ahhhhh, wat een verademing. Ik kon zelfs weer lachen!

Nadat ik weeenopwekkers kreeg toegedient ging het een stukje vlotter, na 2 uur kon ik gaan persen en toen ging het helemaal snel, binnen 10 minuten werd Lucas geboren op 31 mei om 19:16 uur, hij woog 3720 gram en was 52 cm lang!

Dit is hem: 5 minuten na zijn geboorte! Wat een knapperd, he? Lijkt op zijn vader!

Na een nachtje ziekenhuis gingen we dinsdag naar huis, waar we 7 dagen kraamzorg kregen. Konden we langzaam wennen aan het feit dat we nu echt mama en papa waren. Het gaat heel goed, de borstvoeding is aardig op gang en Lucas doet het er goed op!

Hier is hij 6 dagen oud en zo klein als hij is, is het nu al een charmeur. Hij windt iedereen om zijn kleine vingertje. Wat een lekker kereltje!

Dikke buiken parade

Het aftellen is nu echt begonnen. Vandaag ben ik precies 39 weken en 3 dagen zwanger. De 40 weken grens komt dus nu echt snel dichtbij.

Ik voel me prima, kan nog fietsen en aanrommelen in huis, alleen lang lopen wordt pijnlijk.

Vanmorgen een controle gehad bij de verloskundige en alles is prima. Ze vindt ( en ik kan haar geen ongelijk geven) dat ik een mooi buikje heb. De schatting is dat de baby ongeveer 6,5 a 7 pond zal worden en dat is een mooi gewicht. Ben zelf wel al 15 kg aangekomen, vooral te zien aan mijn gezicht en billen ( en buik natuurlijk). Wat reserves voor slechtere tijden zullen we maar zeggen.

Zal de volgende blog er een zijn van ons drieen?

Beebiekamer

Eindelijk, hij is helemaal af! Vanmorgen nog even snel lampjes gehaald voor in de kikkerlampen, maar dan kan kan ik nu eindelijk de foto's van de babykamer laten zien.
De figuurtjes boven de commode zijn muurstickers, een cadeautje van mijn ouders. Heel handig, want zo kunnen we de lelijke plekken op deze muur mooi camoufleren. Het houten mobiel hebben we meegenomen vanuit Namibie met als doel om het ooit op de kinderkamer te hangen.
Nu alleen nog de kamer vullen met een kind!

De weken vliegen voorbij!!

Inmiddels ben ik alweer 36 weken en een paar dagen zwanger. Nu begint het aftellen pas echt!

Ik heb nu zwangerschapsverlof en ben aan het genieten, geen verplichtingen, niet vroeg opstaan, nergens aan denken en lekker uitrusten. Gelukkig zit de dikke buik me nog niet echt in de weg en ben ik nog redelijk mobiel. Op de fiets naar de stad is nog geen probleem.

Helaas werkt het weer nog niet echt mee, ik had me voorgesteld dat het in mijn verlofweken lekker warm zou zijn en dat het zonnetje zou schijnen. Het tegenovergestelde is waar, het regent de hele dag en het is koud! Het blijft toch Nederland....

week 30

week 32

week 36

Beebiekamer

we zijn al een aantal weken bezig met de babykamer. We hadden/hebben een paar tegenslagen met de blauwe muur, deze wil gewoon niet strak worden. Het begon al met het verwijderen van het behang, dit zat er zo strak op dat we er een week mee bezig zijn geweest en toen maar grof geschut hebben ingezet ( we hebben een stoomapparaat gehuurd, dat hadden we natuurlijk al veel eerder moeten doen, maar we zijn nogal eigenwijs). Na het verven van de muur bleek dat de verf er op sommige plekken weer afviel en blazen vormde, dus de muur geschuurd en nogmaals geverfd.



Weer met hetzelfde resultaat. Nu hebben we het opgegeven en moeten we maar om de plekken met de verfblazen heen kijken ( of we gaan op strategische punten extra veel schilderijtjes hangen!).

Het is nog niet af, maar hier alvast een sneak preview:

Een nieuw nestje

We zijn de afgelopen tijd niet alleen druk bezig geweest met het schilderen en inrichten van de babykamer, maar ook papa en mama vergeten zichzelf niet.

We hebben ons getrakteerd op een nieuw bed en nieuwe linnenkast. Dat was hard nodig, want ook al heb ik niet zoveel kleding, de kast zat toch echt propvol.

Dit was hoe het was ...

Ik kan nu mijn hart ophalen en flink gaan winkelen, er zijn nu toch echt nog schappen leeg.

Het bed is een slag breder dan dat we hadden en het luxe eraan is dat het een elektrisch verstelbaar bed is. Elke avond liggen we prinsheerlijk televisie te kijken met de benen omhoog. Dat we het ooit zonder hebben moeten doen......

En zo is het nu....

Op wintersport in de Belgische Ardennen

Afgelopen weekend zijn we een weekendje weggeweest met Roeland en Iris in een huisje in de Belgische Ardennen. Het uitzicht vanuit het huis was geweldig.


















Aangezien Roeland zijn skietechnieken wilde uitproberen voordat hij een week lang op wintersport gaat, viel hij met zijn neus in de boter ( en de sneeuw!).















Het had zoveel gesneeuwd dat zelfs de Belgen er moeite mee hadden. De "Amai's" en de "Allez's" waren dus niet van de lucht. Gelukkig had ik mezelf goed en warm ingepakt zodat de baby in ieder geval geen koude voeten zou krijgen.